Landschap en ligging :
Tibet ligt op het Qinghai-Tibet plateau aan de zuidwest grens van China. Tibet grenst aan India, Nepal, Sikkim, Bhutan en Birma. Het oppervlak beslaat ongeveer 7 keer Frankrijk. De gemiddelde hoogte is meer dan 4000 meter boven zeeniveau, Tibet staat daarom ook bekend als het “Dak van de Wereld”. De hoogste top van Tibet, ook de hoogste top van de Himalaya en de hele wereld is de Mount Everest (8846 meter).  Het noordelijke plateau van Tibet wordt Chang Tang genoemd en is een rotsachtige, dorre woestijn van 1300 km breed (van west naar oost) en beslaat daarmee bijna de helft van het land. In het noorden grenst dit gebied aan het Kunlun en Tanggula gebergte. In het westen vormen de Karakorum en Himalaya een barrière. Dit gebied heeft geen riviersystemen, alleen brakke meren. Het zuid oostelijk deel van Tibet wordt afgesloten door bergen die van noord naar zuid lopen. Ook wordt het gebied opgesplitst door 3 belangrijke rivieren: de Yangtze (met 6300 km de langste rivier van China) die doorloopt tot Shanghai, de Mekong die stroomt naar Laos en Thailand en de Salween die gaat naar Birma. In zuidwest Tibet vind je het Kailas gebergte, deze wordt gescheiden van de Himalaya door de Brahmaputra rivier.

Klimaat :
Tibet is koud in de winter, koel in de zomer en over het algemeen droog (slechts 45 cm regen of sneeuw per jaar). Overdag kunnen de temperaturen sterk wisselen rond de 29° C in de zomer en tussen -10° C en 0 ° C gedurende de nachten. Hoe hoger je gaat, hoe kouder het wordt.

Beste reisperiode :
Juni - juli - augustus - september - oktober

Volk :
In Tibet leven ongeveer 2,7 miljoen mensen, daarvan is 92 % Tibetaan. De rest van de bevolking bestaat uit etnische minderheden, zoals de Menpa, Hui, Han, Denpa, Mongolen, Naxi, Sherpa en Lopa. Daarnaast leven er tussen de 2 en 3 miljoen Chinezen. De gemiddelde levensverwachting van de Tibetaan is, door de verbeterde leefomstandigheden en medische zorg, gestegen naar 68 jaar. Het aantal analfabeten neemt af en is teruggebracht naar 850.700. De Tibetanen leven onder andere van de landbouw, ze verbouwen gerst, graan, rijst, maïs. De meeste van hen leven in kleine dorpjes. Een ander deel van de bevolking leidt een nomadisch bestaan en leeft van het hoeden van yaks en schapen. In de steden leven de meeste mensen van handwerk en ambachten.

Tibet als reisbestemming :
De Chinese bezetters van Tibet hebben een bijzonder slechte reputatie waar het de mensenrechten betreft. Ondanks het feit dat sommigen van mening zijn dat toeristen die Tibet bezoeken alleen maar een financiële bijdrage leveren aan de militaire overheersers, vinden wij dat een totaal isolement van Tibet de situatie mogelijk alleen maar zou verergeren. Voor veel arme mensen is toerisme de enige bron van inkomsten. Daarom doen wij ons best om, geheel in de traditie van Himalayan Leaders, de lokale bevolking zelf zoveel mogelijk van ons bezoek te laten profiteren door waar het maar even kan gebruik te maken van privé-ondernemingen. Door vooraf en tijdens de reis zoveel mogelijk objectieve informatie te geven over de politieke en mensenrechten situatie in Tibet proberen wij zo een positieve bijdrage te leveren aan de discussies omtrent de mensonterende toestanden in Tibet.

Eten en drinken :
De traditionele Tibetaanse keuken bestaat uit 2 dingen, zoute thee met yakboter en tsampa (grof gemalen bloem van gebrande gerst). De zoute thee gemixt met de tsampa maakt een eetbare pasta. Voeg er nog wat gedroogd yakvlees of “dry cheese” aan toe en je hebt een maaltijd. Tegenwoordig zijn de maaltijden wel gevarieerder, vanwege de introductie van Chinees eten. Er wordt rijst, fruit, sojabonen en lokaal verbouwde groenten gegeten.

Hindoeïsme :
Hindoes hebben altijd geloofd dat al het bestaande, inclusief god, de mens en het heelal, te groots is om in één geloof te worden gevat. Hun godsdienst omvat dan ook een grote verscheidenheid van metafysische systemen of gezichtspunten, waarvan sommige een onderlinge tegenstrijdigheid vertonen. Daarbij wordt het aan het individu overgelaten om een leer en cultus te kiezen die het best bij zijn niveau en afkomst past.

Religieuze gebruiken verschillen enigszins van groep tot groep en de doorsnee hindoe heeft geen systematische of formele godsdienst nodig om zijn geloof in de praktijk te brengen: hij hoeft zich slechts te schikken in de gewoonten van zijn familie en sociale klasse.
Een van de beginselen van het hindoegeloof is het dharma principe, de plicht om te gehoorzamen aan de natuurwetten en te voldoen aan de sociale en religieuze verplichtingen. Dit houdt in, dat ieder mens zijn eigen rol moet spelen in de maatschappij en dat het kastenstelsel, hoewel niet essentieel voor het filosofische hindoeïsme, een geïntegreerd onderdeel van het maatschappelijke leven is. Onder dit stelsel wordt ieder mens geboren in een bepaalde kaste, waarvan de leden in principe hetzelfde beroep uitoefenen; de kasten zijn onderverdeeld aan de hand van de graad van reinheid of onreinheid van het betreffende beroep.

Andere denkbeelden waarmee bijna alle Hindoes vertrouwd zijn, betreffen de aard en de bestemming van de ziel en de krachten van de kosmos. Karma is het geloof, dat het lot van elk individu bepaald is door de som van zijn goede en slechte daden in zijn opeenvolgende levens.
Pas wanneer de individuele ziel door de uiterlijke schijn der dingen heen kan kijken - waarbij men ervan uitgaat dat de werkelijkheid anders is dan deze lijkt te zijn - kan hij zijn uiteindelijke vorm in de persoonlijke, transcendentale werkelijkheid van Brahma aannemen en kan hij ontsnappen aan de anders eindeloze kringloop van wedergeboorten.

Hoewel veel families uit de hogere kasten zich gewoonlijk conformeren aan het hindoeïsme van de brahmaanse priesters en hun religieuze teksten, is de meerderheid van de bevolking, vooral onder de lagere kasten, veel minder orthodox in de goden die zij vereren. De doorsnee dorpsbewoner weet heel weinig af van het concept van de goddelijke eenheid waaraan alle dingen, inclusief de goden, onderworpen zijn en gelooft dan ook eerder in een onpersoonlijke kracht die het noodlot bestuurt.
Veel dorpen hebben hun eigen beschermheiligen die gelieerd zijn aan de grotere goden van het hindoe-pantheon. In de meeste gevallen zijn deze dorpsgoden echter personificaties van natuurverschijnselen.

Veel waarde wordt gehecht aan het sjamanisme en aan de rol van de allesomvattende godin Devi. Terwijl goden gewoonlijk verantwoordelijk worden gehouden voor de bescherming van het land en de waterbronnen, worden godinnen geacht verantwoordelijk te zijn voor het welzijn van de groep. Naast dorpsgoden zijn er ook goden, gewoonlijk voorouderlijke geesten, die waken over de veiligheid van de familie. Deze goden worden van generatie op generatie vereerd.
De meeste goden worden vereerd uit angst en worden geacht nauw betrokken te zijn te zijn bij het dagelijkse leven van de mens. Men zal ze eerder aanbidden vanwege hun grote kracht en toorn dan vanwege hun liefde. De godsdienst is meer gericht op het gunstig stemmen van machtige, maar onberekenbare bovennatuurlijke wezens, dan op het uit dankbaarheid offeren van geschenken aan sympathieke en goedaardige goden.

Het hindoeïsme heeft priesters, maar er is geen geestelijke organisatie. Er zijn tempels, maar er is geen Kerk. De enige autoriteit zijn de vedische geschriften. De priesters zijn afkomstig uit de brahmaanse kaste en treden op als huisgeestelijken voor families van de hoogste kasten. De belangrijkste religieuze handeling is de puja, het vereren van een godenbeeld. Als de puja in het openbaar plaatsvindt, zoals tijdens de grote religieuze feesten, wordt het godenbeeld ceremonieel gebaad en gekleed, bewierookt, vereerd met kaarsen, bloemen en snoepgoed en dan in processie door de straten gedragen. Bij een puja in familiekring worden door één of meerdere personen binnen het huishouden eenvoudige offerandes gemaakt. Veel gelovigen beschouwen hun godenbeeld als de echte god, maar een godenbeeld is niet noodzakelijk voor de eredienst: ook een andersoortige afbeelding is hiervoor geschikt.
In schril contrast met de rustige plechtigheid van de meeste boeddhistische feesten, worden hindoefeesten met veel meer uiterlijk vertoon gevierd. Boeddhistische aanbidding heeft meer weg van een oefening van de geest dan van een fysieke bezigheid.

Populaire hindoegoden :
De drie belangrijkste hindoegoden zijn Brahma, Vishnu en Shiva - de personificaties van respectievelijk scheppende, instandhoudende en vernietigende krachten. Bijna alle Hindoes zijn aanhangers van Vishnu of Shiva, of een van hun incarnaties, en staan bekend als vaishnava`s of shaiva`s.

Vishnu, "de instandhouder van al wat is", vindt zijn oorsprong in de vedische god Narayan, wiens vrouw Lakshmi de godin van de rijkdom is. Vishnu grijpt in deze wereld in, telkens als de natuurlijke orde verstoord is. Hij neemt dan lichamelijke vormen aan, zoals Narasimha, de manleeuw, Varaha, het everzwijn, of Krishna, de ideale jongeling, minnaar en staatsman. Van de tien incarnaties of avatars van Vishnu is Krishna de bekendste.

Shiva is de personificatie van de strijd tegen demonen en tegen het kwaad, van de potentiële gevaren van kennis en van het feit van dood en wedergeboorte. Hij is de vernietiger en de schepper, een god van duizend en één aspecten, namen en verschijningsvormen, maar heeft in tegenstelling tot Vishnu heel weinig incarnaties. Shiva is traditioneel de god van de asceten: schaars geklede, langharige, rondtrekkende religieuze bedelaars die hun lichaam met as bedekken, een drietand dragen en op de meeste religieuze feesten aanwezig zijn. Als opperwezen heeft Shiva ook scheppende en goedgunstige aspecten en verschijnt hij zowel in mannelijke als vrouwelijke gedaante. Als moedergodin heeft Shiva twee aspecten - enerzijds goedaardig als de godin Uma en anderzijds streng en angstaanjagend als de godinnen Durga en Kali. Een andere verschijningsvorm van Shiva is Bhairab, een wreed en gewapend, demonachtig schepsel met strenge, starende ogen, grote hoektanden en getooid met een krans van schedels. Als god van de vruchtbaarheid en de wedergeboorte wordt Shiva vereerd in de vorm van een fallussymbool (lingam), die vaak samen met een yoni, het vrouwelijke symbool waaruit de lingam zich verheft, wordt afgebeeld. Het mannelijke element wordt daarbij voorgesteld als het passieve, bewegingloze centrum van de kringloop der wedergeboorten, en het vrouwelijke element als de energie die er omheen draait. Samen vormen zij perfecte gelukzaligheid, perfecte wijsheid en perfect bewustzijn.
Ganesh, de goedaardige god met het olifantenhoofd, is zeer populair en wordt door alle Hindoes vereerd als de god die problemen oplost. Hij is de zoon van Shiva en Parvati en tevens de god van de wijsheid. Voor elke grote onderneming of reis gaat men te rade bij Ganesh en bezoekt men zijn heiligdommen.

Tibetaans Boeddhisme :
Het Boeddhisme vindt zijn oorsprong in de leer van Siddhartha Gautama, die rond 553 v. Chr. werd geboren in Lumbini, een dorp in de Nepalese Terai, 250 km ten zuidwesten van Kathmandu. Toen hij 29 jaar was verliet Gautama zijn huis en gezin en mediteerde zes jaar, tot hij uiteindelijk tot het ware inzicht kwam. Vanaf dat moment stond hij bekend als de Boeddha, de Verlichte, en wijdde hij de rest van zijn leven aan het prediken van zijn leer. Hij nam het basisconcept van het hindoeïsme over, maar gaf hieraan een andere interpretatie: hij wilde de betrokkenheid bij de ethiek van het godsdienstige leven in ere herstellen, een betrokkenheid die was verstikt in talloze rituele details en verering van uiterlijkheden. Gautama verkondigde de vier edele waarheden: alle bestaan is lijden; begeerte eindigt in nirvana; nirvana, de verlossing die voortkomt uit de vernietiging van alle begeerte en het opgaan in de volledige rust, kan worden bereikt via het achtvoudige pad. (met andere woorden: de waarheid van het lijden; die van de oorsprong van het lijden; die van de vernietiging van het lijden en die van de weg die naar de vernietiging van het lijden leidt. Deze weg is het edele achtvoudige pad: de juiste mening, de juiste gedachte, het juiste woord, de juiste daad, het juiste gedrag, het juiste streven, de juiste bezinning en de juiste meditatie). Dit pad naar het nirvana is een individuele strijd en heeft als resultaat de overgang van het individuele Zelf naar het eeuwige Zelf. Elk mens moet op eigen kracht het nirvana zien te bereiken; priesterlijke rituelen en kastenvoorschriften kunnen daarbij niet helpen. Hoewel het hindoeïsme en het boeddhisme het concept van het opgaan van het individu in de kosmische ruimte als het einde van het bestaan gemeen hebben, verschillen zij voor wat betreft de middelen om dit te bereiken. Boeddhistische gelovigen zijn natuurlijk sterk beïnvloed door hun contacten met Hindoes. Het gevoel van verbondenheid tussen de twee godsdiensten gaat zelfs zover, dat beide geloofsgemeenschappen vaak dezelfde tempels gebruiken en dezelfde goden aanbidden.

Terwijl het tantrisme een geheel eigen weg opging, nam de boeddhistische gemeenschap veel hindoeïstische denkbeelden en goden over. Het boeddhisme deed waarschijnlijk zijn herintrede in Nepal toen keizer Ashoka een deel van het land annexeerde, en het was via Nepal dat het boeddhisme voor het eerst Tibet binnenkwam. De twee belangrijkste stromingen in het boeddhisme zijn het hinayana, dat de vroegste stroming is, en het mahayana, dat zich rond het begin van de christelijke jaartelling ontwikkelde en meer was gebaseerd op het voorbeeld van de boeddha dan op zijn specifieke uitspraken.

De Tibetaanse kalender :
De Tibetaanse kalender is gebaseerd op de 60-jarige cyclus van de Kalacakra Tantra. Elk jaar binnen deze 60-jarige cyclus heeft zijn eigenspecifieke naam gevormd door de combinatie van 12 dieren en 5 elementen.

Als je bijvoorbeeld wilt weten in welk Tibetaans jaar je geboren bent, moet je 1860, 1920 of 1980 (kies het getal dat het dichts onder jouw geboorte jaar ligt) van jouw geboortejaar aftrekken. Deze rekensom levert een getal op tussen 0 en 59. Zoek dit nummer op in de tabel hierboven en je weet in welk jaar je geboren bent.

In welk jaar leven we nu (2007 – 1980 = 27)? Het jaar van vuur en varken. Een ander voorbeeld, je bent geboren in 1954, jouw nummer is dan 1954 – 1920 = 34. Je bent dan geboren in het jaar van het Houten-Paard.

De deelnemers worden met klem verzocht het volgende in acht te nemen :
- Op trektocht de vegetatie ongemoeid te laten.
- Alle afval te verzamelen en mee te nemen/geven tot het eind van de tocht
- Je behoefte te doen op veilige afstand van bronnen en rivieren.
- Te beseffen dat voor warm watergebruik in bergdorpen meestal hout verstookt wordt.
- Liever geen pennen, ballonnen e.d. uit te delen.
- Batterijen mee terug te nemen. Aangezien er in Tibet geen voorzieningen zijn voor de verwerking van batterijen.